„Anioł w moich snach jest demonem i stróżem moich myśli. Rozpala zmysły żarem rozkoszy, buduje mur niepamięci nocy. Wtulona w jego skrzydła, dotykam istoty istnienia. Chroni mnie swym ciepłem, gasi strach namiętnym pocałunkiem nadziei. Staje przede mną... Drżę. Boję się."

Nastrojowa, zimowa okładka przyciąga wzrok. Nie inaczej jest z treścią, trudno bowiem odłożyć książkę nie doczytawszy jej do końca. Anna i Irina są znajomymi, w taki sam sposób pokrzywdzonymi przez życie. Nie nazywają się przyjaciółkami, choć trudno jednej bez drugiej egzystować. Obie straciły nastoletnie dzieci, swoich jedynaków. Żadna z nich nie ma wsparcia ze strony rodziny, a od momentu wypadku ich życia nie można nazywać życiem, tylko egzystencją. Choć każda przeżywa żałobę w inny sposób, więź jaka wytworzyła się między nimi pozwala im bez zażenowania pokazywać najgłębsze emocje.