Przeciętny Polak nie będzie miał raczej bogatego wachlarza skojarzeń, jeśli usłyszy hasło „Mali”. Co pilniejszy uczeń geografii wymieni stolicę, jeśli będzie miał inklinacje falerystyczne, to może jeszcze flagę, przy dobrym układzie będzie pamiętał, że kraj ten leży na obszarze Sahary i sahelu w dorzeczu Nigru. Co zagorzalsi kibice piłkarscy mogą jeszcze mieć zakonotowane, że kilka lat temu drużyna narodowa Mali prowadzona przez Henryka Kasperczaka zajęła czwarte miejsce w Pucharze Narodów Afryki w piłce nożnej. Tyle. Reszta to czarna afrykańska dziura.

„Tak czy owak musiałeś zginąć Hamlecie nie byłeś do życia”, ogłosił niegdyś Zbigniew Herbert w „Trenie Fortynbrasa”. W sensie dosłownym może, ale w sensie przenośnym Hamlet jest praktycznie nieśmiertelny. Cały czas powraca, raz z czaszką biednego Yoricka w dłoniach i słynnym pytaniem na ustach, innym razem w przebraniu i incognito. Ale najwyraźniej mimo upływu lat nigdzie się nie wybiera.

Poszukiwanie korzeni jest potrzebą głęboko zakodowaną w ludzkiej naturze. Są tacy, którzy spędzają połowę życia w archiwach, albo w ostateczności szukają pomocy u mormonów, żeby tylko odkopać kolejne, przysypane żwirem zapomnienia, pokolenie swoich przodków. W przypadku zbiorowości znanej do niedawna jako „cywilizacja Zachodu” (ostatnio coraz częściej określanej jako „cywilizacja Północy”) niewątpliwie tymi dwoma filarami czy korzeniami, które stanowią o jej tożsamości są kultura starożytna (basenu Morza Śródzienego) i chrześcijaństwo.

Stracone zachody miłości, czyli wieczność wobec chwili - Dr Faustus, Tomasz Mann. To było zetknięcie z geniuszem, otarcie się o ideał. Z drugiej jednak strony,  obnażenie człowieka w boskości, jaką wykreował swoim talentem. Boskość okazuje się szatańskim spiskiem, talent ułudą, a piękno przeobraża się w odrażającą kreaturę, która mimo wszystko kusi i nęci, jak grzech.