|
 Małego formatu tomik „Karczowiska” zawiera w sobie ogromny ładunek emocji i przykładów, jak postępować w trudnych sytuacjach, by okazać się człowiekiem dużego formatu. Książkę czyta się "jednym tchem" uczestnicząc niejako we wszystkich zdarzeniach.
Dzieje się tak ponieważ autorkę Panią Annę Peplińską cechuje niezwykła umiejętność dostrzegania bardzo ludzkich zachowań, które wyróżniają także bohaterów mini powieści. Z takimi też, możemy zetknąć się zarówno w społeczności pokrzywdzonej przez los, jak również opiekunów będących, jak się okazuje, panami ich życia i śmierci.
Niewątpliwie umiejętność ta jest przejawem dogłębnej znajomości zagadnień i wypływa z bezpośredniego udziału w życiu ludzi upośledzonych i chorych ukrywanych w domach specjalnej opieki. Powieść nie jest tylko kroniką wydarzeń, lecz zapisem przeżyć duchowych - co jest przyczynkiem do głębokiej zadumy nad zmiennością losu człowieka. Trzeba wielkiej siły charakteru, aby bez żalu, konsekwentnie ofiarować swoją dobroć, uczucia, pracę i wciąż być wystawianym na próbę. Postawa taka godna jest naśladowania, ale wreszcie także bohaterka książki i narratorka Gosia zastanawia się – dlaczego rzetelność i gotowość do poświęceń jest źle postrzegana ? Historia opowiadana przez główną bohaterkę skłania do zadumy nad porządkiem zaprowadzonym w świecie przez człowieka, który zdaje się kompletnie nie pamiętać, że los innych ludzi i jego samego nie byłby tak dziwny i trudny, gdyby umiał kochać bliźniego swego jak siebie samego. Książka ta wzmacnia naszą pokorę wobec cierpienia.
„Karczowiska” polecam do przeczytania wszystkim, którzy zastanawiają się czasem nad tym, jak szybko mija życie życząc, by w codziennym zabieganiu znaleźli czas kochać ludzi bo tak szybko odchodzą, w szczególności słabych, samotnych, porzuconych, starych i chorych.
Krystyna Gałecka
|
"Stop. To tylko wiersze” – to niewielki objętościowo, lecz zdecydowanie wart przeczytania i przemyślenia, tomik poezji Marii Szafran. „Czy mi powiesz kochanie co tu po nas zostanie” zapytuje w wierszu „Rżenie aniołów” Maria Szafran. Autorka nie musi się martwić o spuściznę, bowiem już zaznaczyła swoją obecność znakomitym tomikiem poezji „Stop. To tylko wiersze”. Książeczka wydaje się niepozorna, bo liczy zaledwie 57 stron. Jednak każdy z 53 wierszy to ciekawy, inteligenty przekaz oprawiony w piękną poetycką formę.
Darmowe, roczne warsztaty literackie w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk, wydanie tomiku poetyckiego, publikacja wierszy i nagrody pieniężne - to wybrane nagrody, które można zdobyć w drugiej edycji ogólnopolskiego konkursu poetyckiego „Młodzi na łodzi” organizowanego przez Wydawnictwo Bramasole.
Czy każdemu z nas jest pisane szczęście? Czy powinniśmy za wszelką cenę o nie walczyć? A może lepiej zaczekać aż samo do nas przyjdzie? Na te i inne pytania próbują sobie odpowiedzieć bohaterowie drugiej części „Białych Motyli” Aliny Góry.
Piszę bo… tak naprawdę jest to jedyna rzecz, którą potrafię, a której się wyuczyłem z lektur innych autorów i zaszczepionej przez owe lektury potrzeby relacjonowania ludzkiego losu i refleksji dotyczącej jego sensu. Bohater literacki to dla mnie… alternatywny sposób (sposoby – może być kilkoro bohaterów) egzystencji autora. Pisanie wymaga empatii, zdolności współodczuwania z Innym, nawet z kimś, kim w rzeczywistości by się być nie chciało.